Kalpten Kaleme Maarif Öyküler – Türkiye Yüzyılı | Levent Abbasoğlu

“Arap Dilinde Anlam Belirsizliği”, Arapçanın derin yapısında yer alan iltibas (anlam karışıklığı) olgusunu dilbilimsel, sözdizimsel ve sözlükbilgisel boyutlarıyla ele alan kapsamlı bir çalışmadır. Kur’ân başta olmak üzere klasik metinlerde ortaya çıkan belirsizliklerin hem olumsuz (anlamı gölgeleyen, iletişimi zorlaştıran) hem de olumlu (yorumu çoğullaştıran, anlam üretimini zenginleştiren) yönlerini aynı teorik çerçevede inceleyen bu eser; dil, bağlam, karine, anlam ve yorum ilişkisini güçlü bir metodolojiyle analiz eder. Çalışma boyunca hem teknik dilbilimsel çözümlemeler hem de hermenötik ve felsefî tartışmalar iç içe sunularak Arap dilindeki belirsizlik yapısının nedenleri, türleri ve etkileri açıklıkla ortaya konur.

Bu kitap, kutsal metinlerin anlaşılmasında “bağlam” ve “kast”ın belirleyiciliğini merkeze alarak; dilsel olayların tarihselliğini, yorum süreçlerinin çeşitliliğini ve Arapçanın yapısal esnekliğini okuyucuya sistematik bir biçimde aktarır. Arap dili araştırmacıları, ilahiyat öğrencileri, klasik metinlerle çalışan akademisyenler ve dilbilime ilgi duyan herkes için güçlü bir başvuru kaynağı niteliği taşıyan eser; belirsizliğin yalnızca bir problem değil, aynı zamanda anlam ufkunu genişleten bir imkân olduğunu gösteren özgün bir perspektif sunmaktadır.

İçinde bulunduğumuz 21. yüzyıl, insanlık tarihinin daha önce şahit olmadığı hızda ve derinlikte bir toplumsal dönüşüme sahne oluyor. Editörlüğünü Mehmet Büküm’ün üstlendiği Dijital Çağda Sosyoloji, bu süreci sadece teknolojik bir değişim olarak değil; varoluşumuzu, inançlarımızı, aile yapımızı ve toplumsal ilişkilerimizi yeniden tanımlayan büyük bir kırılma olarak ele alıyor. Kolektif bir akademik çabanın ürünü olan bu eser, dijitalleşmenin hayatımızın farklı katmanlarında bıraktığı izleri sürerek okuyucuya modern dünyayı anlamlandırma noktasında güçlü bir perspektif sunuyor.

Eser, dijitalleşmenin geleneksel dini ve toplumsal yapıları yok etmediği, aksine onları yeni diller ve meşruiyet zeminleri üzerinden dönüştürdüğü tezi üzerine kuruludur. Weber ve Bourdieu gibi kuramsal yaklaşımları; sekülerleşme, dijital gözetim ve hatta "manifest" ya da "melek sayıları" gibi postmodern inanç biçimleriyle harmanlayan çalışma, güncel saha bulgularıyla zenginleştirilmiştir. Dijital çağın belirsizlikleri ve imkânları arasında yön arayan akademisyenler, öğrenciler ve meraklı okurlar için bir yol haritası niteliği taşıyan bu kitap, sosyoloji literatürüne güncel ve kapsamlı bir bakış açısı kazandırıyor.

Tablo ve kaynaklarıyla bu çalışma, Memlûkler döneminin parlak ilmî atmosferinde yetişen Şeyhü’l-İslâm Bedreddin İbn Cemâ‘a’nın “Ğurerü’t-Tibyân li-Mübhemâti’l-Kurʾân” adlı eserini merkeze alır; ayrıca müellifin yaşadığı dönemin siyasî-içtimaî şartlarını, hayatını ve eserlerini de ele alır. Kahire ve Dımaşk’ın dönemin güvenli ve üretken ilim merkezleri oluşu özellikle vurgulanır. Eserin hedefleri; İbn Cemâ‘a’nın hayatını, dönemini, teliflerini ve Mübhemâtü’l-Kur’ân ilmine katkılarını ortaya koymaktır. Kitap bir giriş ve üç ana bölümden oluşur: girişte yöntem ve dönem çerçevesi; birinci bölümde biyografi ve eserler; devamında Mübhemâtü’l-Kur’ân’ın kavramsal zemini ile “Ğurerü’t-Tibyân”ın sûre sûre çözümlemeleri yer alır. Çalışma, Kur’ân’daki “mübhem” (isim ve unsurları kapalı/üstü kapalı bırakılan) ifadelerin nasıl yorumlandığını gösterirken ana kaynakların Kur’ân, sahâbe-tâbiîn nakilleri ve sınırlı ölçüde İsrâilî rivayetler olduğunu belirtir. İbn Cemâ‘a’nın “Ğurerü’t-Tibyân”ı, Ebü’l-Kâsım es-Süheylî’nin “et-Taʿrîf ve’l-İʿlâm”ı ile İbn Asker el-Gassânî’nin “el-İkmâl ve’l-İtmâm”ını birleştirerek kaleme aldığı; bu çizginin daha sonra Süyûtî’nin “Müfhemâtü’l-Akrân fî Mübhemâti’l-Kurʾân”ına da zemin hazırladığı aktarılır. Müfessirin önce “et-Tibyân fî Mübhemâti’l-Kurʾân”ı yazıp bunu ihtisar ederek iki kısımlı “Ğurerü’t-Tibyân”ı oluşturduğu; eserin kısa bir önsöz ve mübhem kavramların açıklandığı ana bölümden meydana geldiği belirtilir. Ayrıca, hangi âyetlerin “mübhem” sayılacağı konusunda müfessirler arasında farklılık olabileceği vurgulanır.

“İşitme Engelliler Ortaokullarında Din Eğitimi”, işitme engelli öğrencilerin din öğretimi sürecinde karşılaştıkları ihtiyaçları, öğrenme engellerini ve pedagojik beklentileri derinlemesine inceleyen özgün bir araştırmadır. Eser, özel eğitim alanındaki güncel yaklaşımları temel alarak; işitme kaybının dini kavramları anlama, sembolleri yorumlama, soyut değerleri içselleştirme ve iletişimsel etkileşim üzerindeki etkilerini kapsamlı olarak ele almaktadır. Bu yönüyle çalışma, din eğitiminde erişilebilirlik, görsel destek, işaret dili temelli anlatım ve bireyselleştirilmiş öğretim yöntemlerinin önemini güçlü bir bilimsel çerçeveyle ortaya koymaktadır.

Kitap, alandaki öğretmenler, özel eğitim uzmanları ve araştırmacılar için hem teorik hem de uygulamaya dönük yol gösterici bir kaynak niteliği taşır. İşitme engelli öğrenciler için hazırlanan ders içerikleri, iletişim modelleri, sınıf içi uyarlamalar ve alternatif öğretim stratejileri; din eğitiminin kapsayıcı, anlaşılır ve etkili bir şekilde nasıl yürütülebileceğine dair somut öneriler sunmaktadır. Bu çalışma, özel gereksinimli bireylerin dini öğrenme süreçlerinin güçlendirilmesi ve eğitsel fırsat eşitliğinin sağlanması adına önemli bir katkı niteliğindedir.